Είσαι πολύ απασχόλημένος, το ξέρω. Δεν έχεις χρόνο,
είσαι ήδη πίσω στο πρόγραμμα σου. Έχεις τόσα που πρέπει να γίνουν σήμερα, τις
επόμενες μέρες, τον άλλο μήνα, μέχρι τα Χριστούγεννα που έρχονται, σε δύο τρία
χρόνια, μέχρι το παιδί να φτάσει στις Πανελλήνιες. Και είσαι υπεύθυνος. Δεν
αφήνεις τίποτα στην τύχη. Άλλωστε εσύ έχεις το τιμόνι της ζωής σου στα χέρια
σου.
Είναι όμως και εκείνες οι στιγμές που χαλαρώνεις και σκέφτεσαι. Φτιάχνεις τον απολογισμό των πεπραγμένων. Κάνεις ταμείο να δεις πως πήγες ως τώρα και να σχεδιάσεις τις επόμενες κινήσεις. Κινήσεις απαραίτητες για να έχεις επίγνωση της κατάστασης.
Η προσοχή σου στρέφεται διαδοχικά από το υποκειμενικά ειδωμένο παρελθόν σου στο εν δυνάμει μέλλον σου, σε μια ατέρμονη παρτίδα ενεργειακού squash, όπου όσο πιο δυνατά χτυπάς το μπαλάκι νομίζοντας ότι έτσι θα το ελέγξεις καλύτερα, τόσο πιο απότομα και απειλητικά εκείνο επιστρέφει, οδηγώντας το νευρικό σου σύστημα στα άκρα των αντιληπτικών και ανακλαστικών του δυνατοτήτων με τελικό αποτέλεσμα την ολοκληρωτική κατάρρευση.
Το παρελθόν είναι ο κεντρικός καθρέφτης στο αυτοκίνητο που σε βοηθά να κοιτάς πίσω. Αν κοιτάς μονίμως τον καθρέφτη αυτόν, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε περιμένουν δυσάρεστες εκπλήξεις μπροστά, ενώ εσυ είσαι απορροφημένος ελέγχοντας τι γίνεται πίσω.
Η σωστή χρήση του επιβάλλει κλεφτές ματιές, ώστε ανάλογα με το τι συμβαίνει πίσω σου να χαράζεις την πορεία σου προς τα εμπρός.
Το παρόν είναι ένα βρέφος στην αγκαλιά σου που κλαίει γιατί πεινάει και περιμένει να το ταΐσεις. Χρειάζεται ΑΜΕΣΑ την προσοχή σου. Όχι όταν θα τελειώσεις αυτό που κάνεις, όχι όταν θα ξεμπλέξεις, αλλά ΤΩΡΑ. Όταν θα βρεις χρόνο θα είναι πολύ αργά.
Το μέλλον είναι η βόλτα σου στα πανεπιστήμια για να διαπιστώσεις ποιο είναι το καλύτερο, για να γράψεις το παιδί όταν μεγαλώσει. ΟΤΑΝ μεγαλώσει, όχι τώρα. Το γεγονός ότι το παιδί σου μπορεί να επιλέξει να μην πάει καν στο πανεπιστήμιο, δεν φαίνεται να σε απασχολεί.
Αν κοιτάς μονίμως τον πίσω καθρέφτη θα τρακάρεις και αν δεν ταΐσεις ΑΜΕΣΑ, ΤΩΡΑ το βρέφος που έχεις στην αγκαλιά σου, δεν θα υπάρχει παιδί να γράψεις στο πανεπιστήμιο.
Δεν έχεις πολύ χρόνο να αποφασίσεις, ήδη ακούω το κλάμα του να τρεμοσβήνει...
