Τον
αποφεύγεις συστηματικά. Οι ελάχιστες φορές που δεν τα κατάφερες, ήταν αρκετές
για να νιώσεις την παγωμένη ανάσα του, το σφιχτό του αγκάλιασμα να σε πνίγει.
Αποφάσισες ότι δεν θα σε ξαναπιάσει στον ύπνο. Θα προσέχεις την κάθε σου
κίνηση, θα τη μελετάς. Σαν το αέναο κυνηγητό του σκύλου με τη γάτα. Επέλεξες να
ζεις με τη μόνιμη ανασφάλεια. Σε κάθε σου βήμα, σε κάθε στροφή μπορεί να
εμφανιστεί μπροστά σου.
Ενώ όμως εσύ σχεδιάζεις, εκείνος χαμογελά. Ξέρει ότι δεν χρειάζεται καν να σε ψάξει, θα πας εσύ να τον βρεις. Κάθε λεπτό σε φέρνει πιο κοντά του. Η λέξη δεν είναι το "Αν", αλλά το "Όταν". Επέλεξες να είσαι το θήραμα στο παιχνίδι του. Ο στρουθοκαμηλισμός σου θα κάνει τη συνάντηση ακόμα πιο εκρηκτική.
Έρχεται όμως η στιγμή που βλέπεις την είσοδο του Κλιβάνου να πλησιάζει. Το πέρασμα απέναντι. Η άγνωστη πορεία στο σκοτάδι. Μπαίνοντας δε φαντάζεσαι τι σε περιμένει, βγαίνοντας δε θυμάσαι τι φοβόσουν.
Μη φοβάσαι τον πόνο. Να φοβάσαι τους ανθρώπους που δεν έχουν νιώσει τον πόνο.
