Χαμένα όνειρα

Προσωρινά ξεκίνησες στην πρώτη τη δουλειά σου

προσωρινά, δεν σ' ένοιαζε, είχες το όραμα σου.
Προσωρινά ανέχτηκες το σκύψιμο της μέσης
προσωρινά τους άφηνες να σπρώχνουν για να πέσεις.

Τις νύχτες μέσα σου έβραζες, για εκδίκηση διψούσες
μα το πρωί χαμόγελο, το χέρι τους φιλούσες.
Στο πρόσωπο κατάματα κανέναν δε κοιτούσες
φοβόσουν μήπως εκραγείς, παράταση ζητούσες.

Τώρα ο χρόνος τέλειωσε, το τσίρκο τα μαζεύει
ο ήρωας ο μέσα σου, ώρα να ξεπεζεύει.
Τη θέση μη σου πάρουνε ίσα που προλαβαίνεις
για το συσσίτιο της ζωής που θα μεταλαμβαίνεις.

                                             Κωνσταντίνος Χάλαρης