Σε παρατηρώ στο λεωφορείο, στο σαλόνι αναμονής του γιατρού, στο αεροδρόμιο
περιμένοντας την πτήση σου. Μόλις καθήσεις και δεχθείς την επίσκεψη του εαυτού
σου, σε πιάνει πανικός. Νιώθεις άβολα, στριφογυρνάς στο κάθισμα σου, το μυαλό
σου δεν αντέχει να μην ασχολείται με κάτι. Βρίσκεις καταφύγιο στο κινητό, που
φροντίζεις πάντα να έχεις φορτισμένο. Το να μείνεις από μπαταρία μια τέτοια
κρίσιμη στιγμή, θα ισοδυναμούσε με τραγωδία. Όμως γρήγορα βαριέσαι. Πιάνεις ένα
περιοδικό, ξεφυλλίζοντας το χωρίς να διαβάζεις. Βρίσκεις ανακούφιση κοιτώντας
τις εικόνες, η σύγχιση σε έχει καταστήσει προσωρινά αναλφάβητο. Έρμαιο της
αδυναμίας σου να μείνεις για λίγα λεπτά σιωπηλός, χωρίς να δίνεις σημασία στο
μυαλό σου. Αγνοώντας κάθε σκέψη που μαστιγώνει χαιρέκακα την ύπαρξη σου,
φουντώνοντας τη φλόγα της απελπισίας στο τζάκι του Συνειδητού σου.
Η ακατάσχετη ενεργειακή αιμορραγία σιγά σιγά σε εξαντλεί. Απλώνει τις καταστροφικές της συνέπειες και καλύπτει όλο και μεγαλύτερο κομμάτι σου. Όσο πιο έντονα αντιδράς για να την αποφύγεις, τόσο πέρισσότερο βουλιάζεις στην κινούμενη άμμο, που ξέρει ότι ο τρόπος για να απαλλαγείς είναι πολύ απλός για να τον εφαρμόσεις.
