"Από
Δευτέρα δίαιτα". Πόσες φορές δεν το 'χεις σκεφτεί μέσα στην παραζάλη της
κρεπάλης του Σαββατοκύριακου ή των εορτών; Όταν, μετά το καταλάγιασμα της δίψας
για λαρυγγικό ευδαιμονισμό, επανέρχεσαι στην πραγματικότητα και υπόσχεσαι στον
εαυτό σου ότι "ως εδώ ήταν" χαλαρώνοντας παράλληλα τη ζώνη σου
μια-δυο τρύπες για να συνεχίσεις να αναπνέεις. Η Δευτέρα όμως ακόμα να έρθει.
Το γραφείο σου ένα χάος. Χαρτιά, φάκελοι, λογαριασμοί, εκκρεμότητες, προθεσμίες. "Πρέπει να βάλω μια τάξη", σκέφτεσαι. Αλλά δεν έχεις χρόνο τώρα. Υπάρχουν ζητήματα που "καίνε". Πότε θα τα συμμαζέψεις; "Με την πρώτη ευκαιρία" απαντάς.
Έχεις πάντα μια δικαιολογία έτοιμη. Δεν είσαι ποτέ εσύ αυτός που ευθύνεται. Πάντα κάτι συμβαίνει, κάτι απρόοπτο κάτι επείγον, κάτι που δεν σηκώνει αναβολή. Και βέβαια κάνεις ότι καλύτερο μπορείς, μακάρι να μπορούσες να κάνεις κάτι παραπάνω.
Θα σου πω κάτι όμως και θα μείνει μεταξύ μας. Σκύψε να μη μας ακούσουν!
Φίλε μου είσαι μεγάλος Χαβαλές! Είσαι πιο αστείος κι από τον κλόουν που είχες στα γενέθλια της μικρής σου κόρης.
Στον λίγο χρόνο που σου απομένει σκέψου και διάλεξε:
- Συνεχίζεις να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου και τους άλλους κάνοντας ένα βήμα εμπρός και δύο πίσω, αποφεύγοντας να αναλάβεις την ευθύνη όσων πρέπει να ξεκινήσεις και να τελειώσεις σαν ώριμος, υπεύθυνος ενήλικος, άξιος του σεβασμού μας
ή
_ Στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη, κοιτάς μέσα στα μάτια το ανθρωπάκι που σε κοιτά με το βλέμμα του να φωνάζει "συγνώμη, εγώ δεν..." το βουτάς απ' το λαιμό και το στρώνεις στη δουλειά σαν παλιός λεβέντης μάστορας τον παραγιό του.
Αν αποφασίσεις το πρώτο είσαι δικαιολογημένος,
άλλωστε από τα 8 στα 10 αυγά στον πλανήτη βγαίνει μια κότα
Αν αποφασίσεις το δεύτερο, θα έχεις κάνει την υπέρβαση. Το πέρασμα στη σφαίρα της ευθύνης
για ότι είσαι και ότι κάνεις θα συνοδεύεται από το βλέμμα του αετού και τη νηφαλιότητα του ερημίτη.
