Έλα τώρα,
παραδέξου το. Αφού σε βλέπω, μασουλάς όλη την ώρα. Πάντα με μια δικαιολογία
έτοιμη και ύφος σαν το πιτσιρίκι που το τσακώνουν με το χέρι στο κουτί με τα μπισκότα. Βρίσκεις στο φαγητό την ηδονή που θα
'πρεπε να νιώσεις δοκιμάζοντας νέες εμπειρίες. Κολυμπώντας σε άγνωστα
νερά. Αλλά εσύ προτιμάς την ασφάλεια της μπανιέρας σου με τα παπάκια. Εκεί δεν
απειλείσαι από τίποτα. Προτιμάς το κλουβί με την ταΐστρα, απ' το να κυνηγήσεις
σε ανοιχτούς ορίζοντες. Πνίγεις στο φαγητό τα όνειρα σου, πάντα με την υπόσχεση
ότι "ως εδώ ήταν". Και μετά γλυκάκι, για να φύγει η πικρή γεύση της
επίπλαστης ασφάλειας. Της προδοσίας προς την ίδια σου την ύπαρξη και την
ικανότητα σου να λάμψεις.
Ίσως αν
έκανες μια παύση, αν κοιτούσες μέσα σου, αν άκουγες τη Φωνή, ίσως να έπαιρνες
το ρίσκο να ξεκινήσεις να ζεις, αντί να επιβιώνεις.
